سالهاست
با خانمی (از بلاد کفر!) دوست هستم و عمده ارتباط ما در همین دنیای مجازی
بوده جز در موارد معدود.چیزی که در این ارتباط حدود 10 ساله همیشه منو به
فکر(کاری که کمتر از من دیده شده!!)فرو برده طرز نگرش این خانم به زندگی
،ازدواج، عشق، مرگ ، روابط انسانی و ...بوده .چیزی که خیلی بیشتر از هر
موضوعی دیگری برای من جالبه، امید و نگرش مثبت این خانم حتا به مرگ ،شکست و
ناکامی بوده تا جایی که این خانم حالا دیگه
حدودن 68 ساله همیشه و با تاکید فراوان معتقده که به جای خداحافظی مثلن
باید گفت :بزودی می بینمت یا اینکه در لحظه مرگ مسیح ما رو در آغوش می گیره
و این لحظه ،لحظه آرامش و رسیدن به بهشته!توجه کنید مثلن ما به همین
"مرگ"چطور نگاه می کنیم(وای خدای من چار ستون بدنم لرزید!!)بماند که ایشون
تقریبن هیچ حسرتی تو زندگیشون ندارن!و در عین آمادگی کامل برای مرگ
،سرشار از حس زندگی و امیدهای تازه و بزرگ هستند!بگذریم... دقیقن مثل اون
موجود نامدار! موندم تو گل، که راز این تفاوتهای ما با این بلاد کفری ها!!!
در چیه...؟
1-ایده نوشتن این پست ترانه زیبا،جهانی و منحصر به فرد "امید "عزیز و"توماس آندرس" هنرمند محبوب Modern Talking می باشد.
2_اگر این آهنگ فاخر و بی نظیر رو گوش نکردید به اینجا:http://www.iransong.com/song/77754.htm برید و لذت ببرید البته با فیتیله !لطفن به سبک مدرن تاکینگی گوش کنید!
3-...We are one Unbreakable and strong,The memories we share,Are honored, I swear...
+
نوشته شده در پنجشنبه سوم بهمن ۱۳۹۲ساعت 10:56 توسط بابک آزاد
|